یه روزای فکر می کنم اطرافیانم اصلا محبتی نسبت بهم ندارن ! که بعدش پیش خودم می گم که شاید اینجوری نباشه و من اشبتاه می کنم ! وقتی از کسی دلگیر می شدم توی دلم به خودم می قبولوندم که بابا حتما منظوری نداشته ! ظاهرش ممکنه بد باشه ولی دلش پاکه !

روز به روز داره می گذره ... صبح می رم دانشگاه و با یه سری آدم سرو کله می زنم و سر کلاسا درسو الکی الکی می گذرونم و دوباره بر میگردم خوابگاه تا شاید روزم مثل هر روز بگذره ! هر روزم یه اتفاق تازه میفته ... خسته می شم بدون اینکه بدونم بابا شاید ناف من رو با خستگی بریدن!

از آدمهای دور و برم دلگیر می شم و بازم می گم تو دلشون هیچی نیست ! می دونم هست و فقط می خوام به خودم دروغ بگم تا شاید یه ذره آروم شم ! امروز روز عیده ... بعد از یه مسافرت مسخره ی سه روزه برگشتم خونه ! تنها ...

تنها نه پدری و نه مادری و نه همراهی ... تنها با یه دنیا غم تو دلم که نمی دونم چجوری باید خالیشون کنم ! بغز گلومو بدجوری فشار میده ... به قول آهنگی دیگه از خستگیام خسته شدم خسته شدم !

به خیلی چیزا فکر می کردم ... به یه راه هشت ساعته که ۹ ساعت طول کشید ! به  یه دنیا غم رو دلم و بغز گلوم که نزدیک بود توی اتوبوس بترکه ... به اینکه چقدر یه آدم می تونه تنها باشه که حتی از پدرش هم بی مهری ببینه ...

یادم نرفته چه روزایی توی این بلاگ میومدم و با گریه از بی مهری عشقم می گفتم و گلایه پشت گلایه ... حالا بازم به سنت همیشگی دلم گرفته و خستم از روزگار کثیف ! که حتی پدر هم به پچش رحم نمی کنه ...

می دونم دوست ندارین بخونین ... عیبی نیست

من فقط نوشتم دلم آروم شه که نشد

کاش پیشم بودی ...

+ دیگر امیدی نیست به من ...